Praktyki psychologii
Psychologie praktyczne odznaczają się mianowicie tym, co Stern nazywa "zbliżeniem do życia" (Lebensnahe). Chcąc chwytać zjawiska w ich pełnym skomplikowaniu i ustalać zależności, które miałyby bezpośrednie zastosowanie w praktyce, psychologia praktyczna nie może operować najprostszymi elementami przeżyć psychicznych. Wychodząc bowiem od nich narażałaby się na to, że nie dotrze nigdy do konkretnego bogactwa zjawisk życiowych, którymi musi się bezpośrednio interesować. Musi ona nieraz operować od razu pojęciami bardziej złożonymi i traktować jako przedmiot eksperymentu funkcje globalne, nie rozłożone szczegółowo na pierwiastki, dające się jednoznacznie określić czy wyznaczyć. Ale właśnie ta nieunikniona czasami "wada" pozwala na osiąganie w badaniach rezultatów, mogących mieć bezpośrednie zastosowanie w życiu. Odnosi się to wszystko do psychologii wychowawczej. Musi ona operować szeregiem pojęć, które przejmuje od pedagogiki, takich jak zainteresowanie, autorytet, karność, pilność, lenistwo itp., które są pojęciami złożonymi i mającymi treść nieco chwiejną.